กระบวนการผลิตแก้วโดยใช้ขี้เถ้าใบอ้อยให้กลายเป็นอัญมณีเทียม

การจัดการปัญหาสิ่งแวดล้อมด้วยนวัตกรรมวัสดุศาสตร์

นวัตกรรมนี้เริ่มต้นจากแนวคิดการแก้ปัญหามลพิษทางอากาศอย่างยั่งยืน
โดยเฉพาะปัญหาฝุ่น PM2.5
ที่มีสาเหตุหลักมาจากการเผาใบอ้อยในภาคการเกษตร ทีมผูวิจัยได้พัฒนากระบวนการเปลี่ยนของเหลือใช้ที่ไร้มูลค่าเหล่านี้ให้กลายเป็นวัตถุดิบต้นน้ำในการผลิตแก้ว
ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยลดปริมาณขยะทางการเกษตร
แต่ยังช่วยลดการพึ่งพาการนำเข้าทรายซิลิกาจากต่างประเทศ
ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักในอุตสาหกรรมแก้วแบบดั้งเดิม ถือเป็นการแก้ปัญหาที่ครบวงจรและส่งเสริมความมั่นคงทางวัตถุดิบภายในประเทศ

ระดับความพร้อมและความโดดเด่นของเทคโนโลยี

ในด้านความพร้อมของเทคโนโลยี
นวัตกรรมนี้อยู่ในระดับต้นแบบ (Prototype) ที่มีค่าความพร้อมทางเทคโนโลยีระดับ
TRL 6 ซึ่งหมายความว่ากระบวนการผลิตได้รับการทดสอบและยืนยันประสิทธิภาพในสภาพแวดล้อมที่จำลองการใช้งานจริงแล้ว
จุดเด่นที่สำคัญคือการสร้างมูลค่าเพิ่มมหาศาลให้กับขยะเกษตรตามแนวทางเศรษฐกิจ BCG
(Bio-Circular-Green Economy) โดยผลิตภัณฑ์อัญมณีเทียมที่ได้จะมีเรื่องราว
(Storytelling) และเอกลักษณ์ที่โดดเด่น ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในการดึงดูดใจผู้บริโภคยุคใหม่ที่ให้ความสำคัญกับการเลือกใช้ผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม

การบูรณาการสู่ภาคอุตสาหกรรมและสังคม

นวัตกรรมนี้ถูกออกแบบมาเพื่อให้ครอบคลุมกลุ่มเป้าหมายที่หลากหลาย
ตั้งแต่อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ไปจนถึงระดับฐานราก โดยมีกลุ่มเป้าหมายหลักคือโรงงานน้ำตาลที่มีกากเหลือทิ้ง
อุตสาหกรรมผลิตแก้วและกระจก
รวมถึงผู้ประกอบการด้านเครื่องประดับที่ต้องการวัสดุทางเลือกใหม่ นอกจากนี้ยังมีระดับความพร้อมทางสังคมที่
SRL
4 ซึ่งแสดงถึงความพร้อมในการถ่ายทอดสู่ระดับพื้นที่ โดยเฉพาะกับวิสาหกิจชุมชนที่สามารถนำเทคโนโลยีนี้ไปต่อยอดเพื่อสร้างอาชีพและรายได้เสริม
ภายใต้การดูแลและสนับสนุนทางวิชาการจากศูนย์ความเป็นเลิศทางเทคโนโลยีแก้วและวัสดุศาสตร์
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม