เกษตรกรรม (ปศุสัตว์) รอตรวจสอบ

เทคโนโลยีการผลิตอาหารสัตว์จากวัตถุดิบท้องถิ่น

เทคโนโลยีการผลิตอาหารสัตว์จากวัตถุดิบท้องถิ่นโดยใช้เนื้อในเมล็ดยางพารา ผ่านกระบวนการตากแดดและอบแห้งเพื่อลดสารพิษกรดไฮโดรไซยานิก (HCN) และสารต้านโภชนะ ทำให้สามารถใช้เป็นวัตถุดิบอาหารสัตว์ได้อย่างปลอดภัย ช่วยลดต้นทุนการผลิต เพิ่มมูลค่าให้ผลผลิตทางการเกษตร และส่งเสริมการใช้ทรัพยากรในท้องถิ่นอย่างคุ้มค่า เหมาะสำหรับการถ่ายทอดและประยุกต์ใช้ในระดับเกษตรกรและวิสาหกิจชุมชน

13 เข้าชม
0 สนใจ
อัปเดตล่าสุด 30/11/-0001
เทคโนโลยีการผลิตอาหารสัตว์จากวัตถุดิบท้องถิ่น
รายละเอียดนวัตกรรม
ความรู้ / เทคโนโลยี
องค์ความรู้ด้านโภชนศาสตร์สัตว์ การใช้วัตถุดิบอาหารสัตว์ท้องถิ่น การเตรียมและแปรรูปเนื้อในเมล็ดยางพาราเพื่อลดสารพิษกรดไฮโดรไซยานิก (HCN) และสารต้านโภชนะ การออกแบบสูตรอาหารสัตว์ การผลิตอาหารสัตว์ การควบคุมคุณภาพวัตถุดิบและอาหารสัตว์ การประเมินคุณค่าทางโภชนาการ การลดต้นทุนการผลิต และการถ่ายทอดเทคโนโลยีสู่เกษตรกรและวิสาหกิจชุมชน
ที่มา / จุดมุ่งหมาย / ความต้องการ
เทคโนโลยีการผลิตอาหารสัตว์โดยใช้เนื้อในเมล็ดยางพารามีพื้นฐานมาจากองค์ความรู้และผลการวิจัยที่ได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่แล้วในวารสารวิชาการระดับ TCI กลุ่ม 2 จำนวน 1 เรื่อง โดยคณะผู้วิจัยได้ศึกษาผลของการใช้เนื้อในเมล็ดยางพาราในสูตรอาหารเป็ดเนื้อต่อสมรรถนะการผลิตและลักษณะซาก พบว่าสามารถใช้เป็นวัตถุดิบอาหารสัตว์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ผลงานวิจัยดังกล่าวจึงเป็นฐานองค์ความรู้ที่นำมาปรับปรุงและประยุกต์ใช้ในการพัฒนาสูตรอาหารสำหรับไก่ลูกผสมพื้นเมือง (ไก่ศรีโคตรบูรณ์) เพื่อเพิ่มการใช้ประโยชน์วัตถุดิบในท้องถิ่น ลดต้นทุนการผลิตอาหารสัตว์ และเพิ่มศักยภาพการผลิตของเกษตรกรในระดับชุมชน
จุดเด่น
ใช้เนื้อในเมล็ดยางพาราซึ่งเป็นวัตถุดิบเหลือใช้ทางการเกษตรให้เกิดประโยชน์สูงสุด ผ่านกระบวนการตากแดดและอบแห้งเพื่อลดสารพิษกรดไฮโดรไซยานิก (HCN) และสารต้านโภชนะ ทำให้สามารถนำมาใช้เป็นวัตถุดิบอาหารสัตว์ได้อย่างปลอดภัย ช่วยลดต้นทุนค่าอาหารสัตว์ ลดการพึ่งพาวัตถุดิบนำเข้าจากภายนอก เพิ่มมูลค่าให้ผลผลิตทางการเกษตร ส่งเสริมการใช้ทรัพยากรในท้องถิ่นตามแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน (Circular Economy) และสามารถถ่ายทอดเทคโนโลยีไปประยุกต์ใช้ได้จริงในระดับเกษตรกรและวิสาหกิจชุมชน
รายละเอียดเพิ่มเติม

เทคโนโลยีการผลิตอาหารสัตว์จากวัตถุดิบท้องถิ่นโดยใช้เนื้อในเมล็ดยางพาราเป็นวัตถุดิบหลัก ผ่านกระบวนการตากแดดและอบแห้งเพื่อลดสารพิษกรดไฮโดรไซยานิก (Hydrocyanic acid; HCN) และสารต้านโภชนะ ทำให้สามารถนำไปใช้เป็นแหล่งพลังงานทดแทนวัตถุดิบอาหารสัตว์บางส่วนได้อย่างปลอดภัย โดยพัฒนาสูตรอาหารให้มีคุณค่าทางโภชนาการเหมาะสมต่อการเจริญเติบโตของสัตว์ปีก และสามารถใช้ร่วมกับวัตถุดิบในท้องถิ่น เช่น ข้าวโพดและรำอ่อน เพื่อผลิตอาหารสัตว์ต้นทุนต่ำ เทคโนโลยีดังกล่าวช่วยลดต้นทุนค่าอาหารสัตว์ ลดการพึ่งพาวัตถุดิบจากภายนอก เพิ่มมูลค่าให้ผลผลิตทางการเกษตร และส่งเสริมการใช้ทรัพยากรในชุมชนอย่างคุ้มค่า เหมาะสำหรับการถ่ายทอดและประยุกต์ใช้ในระดับเกษตรกร วิสาหกิจชุมชน และผู้ประกอบการรายย่อย

เงื่อนไขการใช้งาน
ผู้ใช้งานควรปฏิบัติตามกระบวนการเตรียมวัตถุดิบที่กำหนด โดยนำเนื้อในเมล็ดยางพาราผ่านการตากแดดและอบแห้งเพื่อลดสารพิษกรดไฮโดรไซยานิก (HCN) และสารต้านโภชนะก่อนนำไปผสมเป็นอาหารสัตว์ พร้อมควบคุมสัดส่วนการใช้ให้เหมาะสมตามสูตรอาหารที่พัฒนาขึ้น เพื่อให้สัตว์ได้รับสารอาหารอย่างเพียงพอและปลอดภัย ควรใช้วัตถุดิบที่มีคุณภาพ สะอาด ปราศจากเชื้อราและการปนเปื้อน รวมทั้งเก็บรักษาในที่แห้งและอากาศถ่ายเท เพื่อรักษาคุณภาพของวัตถุดิบและอาหารสัตว์ก่อนนำไปใช้งาน
ปัญหาและประโยชน์ (Pain & Gain)
ปัญหา (Pain Points)
  • ต้นทุนค่าอาหารสัตว์สูง สำคัญ
    เกษตรกรมีต้นทุนอาหารสัตว์สูงจากการพึ่งพาวัตถุดิบเชิงพาณิชย์ ทำให้ต้นทุนการเลี้ยงไก่ศรีโคตรบูรณ์เพิ่มขึ้น
  • ราคาวัตถุดิบอาหารสัตว์ผันผวน สำคัญ
    ราคาข้าวโพด กากถั่วเหลือง และวัตถุดิบหลักมีความผันผวน ส่งผลกระทบต่อกำไรของเกษตรกร
  • การใช้ประโยชน์วัตถุดิบท้องถิ่นยังมีจำกัด สำคัญ
    -การใช้ประโยชน์วัตถุดิบท้องถิ่นยังมีจำกัด
  • ขาดองค์ความรู้ในการผลิตอาหารสัตว์ใช้เอง สำคัญ
    เกษตรกรส่วนใหญ่ยังไม่มีองค์ความรู้ด้านการแปรรูปวัตถุดิบและการผสมสูตรอาหารสัตว์
ประโยชน์ (Gain Points)
  • ลดต้นทุนการผลิตอาหารสัตว์ สูง
    สามารถใช้เนื้อในเมล็ดยางพาราทดแทนวัตถุดิบบางส่วน ช่วยลดต้นทุนอาหารสัตว์
  • เพิ่มมูลค่าวัตถุดิบในท้องถิ่น สูง
    เพิ่มมูลค่าให้เนื้อในเมล็ดยางพาราและสร้างรายได้จากทรัพยากรที่มีอยู่ในพื้นที่
  • เพิ่มประสิทธิภาพการเลี้ยงลูกผสมพื้นเมือง ไก่พื้นเมือง สูง
    ช่วยให้เกษตรกรสามารถผลิตอาหารสัตว์คุณภาพดีในต้นทุนต่ำ ส่งผลให้การเลี้ยงมีความคุ้มค่ามากขึ้น
  • สร้างความยั่งยืนของชุมชน สูง
    ส่งเสริมการพึ่งพาตนเองด้านอาหารสัตว์ ลดการพึ่งพาวัตถุดิบจากภายนอก และสนับสนุนการขยายเครือข่ายผู้เลี้ยงไก่ศรีโคตรบูรณ์เพื่อยกระดับเศรษฐกิจฐานราก
กลุ่มเป้าหมาย
รายละเอียดกลุ่มเป้าหมาย
ภาคประชาชน/สังคม
เกษตรกรผู้เลี้ยงไก่ศรีโคตรบูรณ์และไก่ลูกผสมพื้นเมือง เครือข่ายเกษตรกรผู้เลี้ยงไก่ศรีโคตรบูรณ์ของมหาวิทยาลัยนครพนม วิสาหกิจชุมชนด้านการเลี้ยงไก่พื้นเมืองและการผลิตอาหารสัตว์ กลุ่มเกษตรกรผู้ปลูกยางพาราที่ต้องการเพิ่มมูลค่าเนื้อในเมล็ดยางพารา ศูนย์เรียนรู้และแปลงเรียนรู้ด้านการผลิตสัตว์ปีก สหกรณ์การเกษตรและกลุ่มผู้ผลิตอาหารสัตว์ในชุมชน เกษตรกรรายย่อยที่ต้องการลดต้นทุนการเลี้ยงสัตว์ปีก กลุ่มวิสาหกิจชุมชนด้านการแปรรูปผลผลิตทางการเกษตร ศูนย์ถ่ายทอดเทคโนโลยีการเกษตรและหน่วยงานส่งเสริมการเกษตรในพื้นที่ ชุมชนที่ต้องการพัฒนาอาชีพและสร้างรายได้จากการเลี้ยงไก่ศรีโคตรบูรณ์
ประวัติการได้รับทุนสนับสนุน
ปีงบฯ ชื่อแหล่งทุน ประเภท
ทุนส่วนตัว วิจัย
พิกัดแผนที่
กำลังโหลดแผนที่...
พิกัด:
ผลลัพธ์และผลกระทบเชิงประจักษ์
ROI (Economic)
ตัวชี้วัด:
ปริมาณ:
SROI (Social)
ตัวชี้วัด:
ปริมาณ: ยังไม่มีการประเมิน SROI
ผลลัพธ์ (Outcomes)
  • ลดต้นทุนการผลิตอาหารสัตว์ 100.00 บาท/กระสอบ
  • ต้นทุนการผลิตอาหารสัตว์ 450.00 บาท/กระสอบ
  • การใช้เนื้อในเมล็ดยางพาราทดแทนวัตถุดิบอาหารสัตว์ 10.00 ร้อยละของสูตรอาหาร
  • เกษตรกรสามารถผลิตอาหารสัตว์ใช้เอง 1.00 สูตร
  • เครือข่ายเกษตรกรที่สามารถนำเทคโนโลยีไปใช้ 50.00 ครัวเรือน
  • ถ่ายทอดเทคโนโลยีสู่ชุมชน 3.00 ครั้ง/ปี
ผลกระทบ (Impacts)
  • ลดต้นทุนค่าอาหารสัตว์ 20.00 ร้อยละ
  • เพิ่มรายได้สุทธิของเกษตรกร 5000.00 บาท/ครัวเรือน/เดือน
  • เกษตรกรที่ได้รับประโยชน์จากการใช้เทคโนโลยี 120.00 ครัวเรือน
  • ลดการพึ่งพาวัตถุดิบอาหารสัตว์จากภายนอก 20.00 ร้อยละ
  • เพิ่มการใช้ประโยชน์เนื้อในเมล็ดยางพาราในพื้นที่ 1.00 เทคโนโลยีที่นำไปใช้จริง
  • เพิ่มเครือข่ายการผลิตไก่ศรีโคตรบูรณ์ที่ใช้สูตรอาหารต้นทุนต่ำ 1.00 เครือข่าย